Shkenca është vërtetë aftësia për të parashikuar të ardhmen e mundshme.
Ky është dhe kuptimi i vërtetë i shkencës.
Përfitimi i aftësisë për të parashikuar të ardhmen e mundshme.
Kur ne flasim për shkencën, ne flasim për mënyrën
e të parit të një situate.
Nje mënyrë vlerësimi që dallon nga sistemi i vetëdijshëm
"Nëse më pyesni mua, unë ju them!"
Metoda shkencore nuk ka lidhje të veçantë me të vërtetën.
Ka vërtetë një rrugë më të mirë
si t'i shohësh gjërat, ndryshe nga sistemet e mëparshme
ku çdo gjë i atribuohej perëndive ose demonëve.
A do të shkojmë ne në këtë drejtim duke aplikuar metodën shkencore për shoqërinë?
Po. Tani, ky akoma nuk është një libër.
Metoda shkencore e aplikuar në shoqëri
është diçka për të cilën njerëzit nuk mendojnë shumë.
Por në qoftë se ju doni të dini se ku mund të jenë përgjigjet
ato janë në aplikimin e metodës shkencore
me shqetësimin njerëzor dhe mjedisor.
E Ardhmja si Projekt i referohet
aplikimit të metodës shkencore, jo shkencëtarëve
metodat shkencore për sistemin shoqëror.
Natyrisht që edhe metodat shkencore pësojnë ndryshime
dhe ndërkohë që ato ndryshojnë, po ashtu bën dhe e ardhmja.
Nëse ne përdorim metodën shkencore në të gjithë botën
propabiliteti që të ndodhin luftëra bie në zero.
Propabiliteti i vuajtjeve njerëzore zhduket.
Të privuarit, varfëria, krimi, të gjitha këto gjëra kanë tendencë të zhduken
sepse nuk ka më asnjë bazë për to.
Zhak i kushton shumë kohë studimit të njerëzve,
ai nisi të studiojë sjelljen e kafshëve
dhe sesi ndryshonte sjellja e tyre,
ose parashikonte sjelljen e kafshëve
dhe dilte në konkluzionin që është vërtetë ambienti
që ndyshon sjelljen dhe na bën ne të sillemi në mënyrën që ne sillemi.
Ne nuk kemi lindur me paragjykime, fanatizëm, inat dhe lakmi.
Është vërtetë e gjeneruar dhe ushqyer nga mjedisi ku jetojmë.
Kjo është arsyeja pse ne ndiejmë se në qoftë se nuk ndryshojmë mjedisin tonë
dhe të ndryshojmë eksperiencat,
ne do të kemi të njëjtën sjellje jonormale me njerëzit
të paktën deri në ndryshimin e mjedisit.
Sot çdo kulturë në botë mundohet të
edukojë njerëzit në mënyrë që ata të jenë të dobishëm në atë kulturë.
Me fjalë të tjera, nëse ju jeni rritur nën kulturën Naziste,
valëvitja e flamurit dhe svastika (simboli nazist) janë ato lloje gjërash që i motivon të ecin përpara.
Nëse jeni rritur në një fis primitiv,
të përdorësh shtizën, harkun dhe shigjetën
janë ato lloje gjërash për të cilat jeni të prirur t'i bëni.
Ndaj njerëzit janë të kushtëzuar t'i shërbejnë
interesit të kulturës së themeluar.
Kush na e bën neve këtë? Zotëruesit e institucioneve.
Institucioni.
Pra, ata na japin një sistem vlerash që do të mbështesë strukturat ekzistuese.
Qoftë ky fetar, jo fetar, industrial, ushtarak.
Kur fëmija thotë: "Babi, e di ti kush është vendi më i mirë në botë?"
"Sigurisht që vendi ynë është më i mirë në botë."
"Kush Perëndi është Perëndia e duhur, babi?!
"Perëndia jonë Gjithë Perënditë e tjera janë të rreme."
Imagjinoni këtë: Një familje antike ROMANE
çon fëmijet për të parë sesi luanët ushqehen me njerëz të Krishterë.
Ndërkohë që fëmijët shohin; "Babi, a mund të vijmë javën tjetër
të shohim luanët që ushqehen me të Krishterë?"
A janë këta fëmijë të sëmurë? Jo. Sistemi i tyre i vlerave ëshë i shtrembëruar.
Ndaj, unë jam i shqetësuar në mënyrë të veçantë për mjedisin
ku njerëzit janë edukuar dhe rritur.
Dhe nëse mjedisi shndërrohet, po ashtu shndërrohet dhe sjellja.
Duke riorientuar mjedisin po ashtu rioerientohen dhe njerëzit.
Por nëse ju riorientoni njerëzit,
pa prekur mjedisin, ajo kalon në gjëndjen e mëparshme.
Ndaj, kur ju përpiqeni të mendoni për të ardhmen, kujtoni këtë:
gjërat, për proçesin e të cilave ju po mendoni
është i bazuar mbi indoktrinën,
e cila ju është dhënë nga shoqëria juaj. Ndaj gama juaj e mendimit
është e kufizuar nga vlerat dominuese të shoqërisë suaj.
Ndaj, të mësosh të jesh elastik për vlerat kërkon kohë të gjatë.
Dhe meqë po flasim për fëmijët, kur unë isha shumë i ri,
unë duhet të isha shumë i durueshëm me ta nëse doja të bëja përpara.
Unë fola për konceptin e Perëndisë.
Për konceptin tuaj të Perëndisë, për konceptin tim të Perëndisë
dhe për konceptin e tij të Perëndisë. Kaq ndryshe.
Pyes veten si është në të vërtetë Perëndia
ose nëse ka një perëndi, në thelb.
Dhe pse Perëndia duhet të lejojë luftërat dhe sëmundjet nëse ai është tërë dashuri?
Kjo nuk ka asnjë kuptim për mua. Ka shumë mospërputhje.
Pra, unë e vura në diskutim atë.
Sigurisht që nuk u ndjeva rehat
gjatë vënies në diskutim të konceptit të Perëndisë.
Por pastaj duke lexuar për historinë dhe evolucionin
e perëndive...Kishte shumë perëndi të ndryshme.
Zoti i luftës, zoti i paqes, zoti i dashurisë,
gjë ngjante sikur ishin njerëzit që i kishin shpikur ata.
Ata sillen mirë, ata inatosen, ata bëjnë sakrifica,
ata krijuan përmbytje kur nuk u pëlqeu më mënyra sesi po shkonin gjërat
dhe kjo nuk vjen me anë të një inteligjence superiore.
Kthehemi pas në kohë tek njerëzit primitivë,
kur ata panë vetëtimën, ata menduan se hyjnia u zemërua.
Përse duhet të ndodhte ndryshe?
Kur vendi përfshihej nga një stuhi,
ata flijonin njerëz të caktuar në fisin e tyre si shenjë sakrifice,
duke shpresuar se perënditë nuk do të krijonin një stuhi të dytë.
Mirëpo, nëse kjo do të ndodhte sërish,
atëherë ata do të sakrifikonin njerëz më të rinj në moshë.
Kishte shumë pak gjasa që prijësi të sakrifikonte veten.
Pasi ai kishte gjithmonë një rresht të tërë me njerëz gati për t'u sakrifikuar.
Por, ju keni një problem tjetër me qëniet njerëzore.
Për çdo gjë që ndodh përtej botëkuptimit të tyre,
ata duhej të shpiknin një justifikim.
Ata duhet të krijonin perëndi dhe demonë për të shpjeguar gjërat,
sepse njerëzit vinin tek udhëheqësi i atij komuniteti.
Pavarësisht sa primitiv ishte fisi, ata thonin:
"Si ka mundësi që flladi i keq i përzë njerëzit jashtë ishullit?"
Dhe thonin*: "Ju nuk jeni sjellë mirë.
Ju nuk keni dhënë kontributin e mjaftueshëm për vullkanin.
Hidheni kunatin tuaj në vullkan. Mbase nuk shpërthen."
Por, nëse ju hidhni kunatin tuaj në vullkan dhe ai prapë shpërthen,
ju duhet të hidhni kunatën tuaj në të. Kështu ju arrini metafizikën.
Ju arrini fenë. Ju arrini bestytninë.
"Trokisni në dru!" Ose mbani një këmbë lepuri.
Sa për ta kujtuar, lepuri ka katër të tilla...
Ndaj, mos i bëni ndere.
Pra, me kuptimin e plotë të fjalës, supersticioni mbizotëron kudo që injoranca mbizotëron.
Miti është një mënyrë për t'i thënë
njeriut të thjeshtë që leron tokën, kur ai thotë:
"Çfarë është e gjitha kjo? Më duket sikur nuk do shkoj askund."
"Kur ju humbni toruan, çdo gjë është aty për ju.
Nëse nuk e arrini në këtë jetë, ju do ta arrini në tjetrën,
nëse ju mbeteni njeri i mirë."
Shuma e supersticionit që një kulturë mund të përthithë
do jetë në proporcion me shumën e informacionit që njerëzit kanë.
Kështu në të ardhmen, me dhënien e informacionit të duhur,
më shumë se ajo që është dhënë sot, shumë më shumë,
ju nuk keni pse të "Trokisni në dru.
Sot është dita ime me fat. Kur është numri juaj me fat, luani."
Të gjitha këto do të zhduken në të ardhmen.